Święta, święta, święta. Każdy chyba wie, kiedy są, z czym się wiążą i po chuj są. Na wypadek, gdyby ktoś sobie zapomniał, media starannie dbają o to, aby przez miesiąc wstecz napierdalać o tym bez ustanku, aż do znudzenia, robiąc wióry z mózgu przeciętnego człowieka, który już po chwili przestaje uznaje, że Ci od reklamy lepiej wiedzą, czego on potrzebuje.



Pewnie znajdzie się nie jedna osoba, która nienawidzi świątecznego zgiełku, kretyńskich reklam, pierdolonych korków do sklepów i do kas weń (w których ja na-święta-lachę-kładący-człowiek stałem wczoraj 30 min, aby kupić pierdoloną puszkę napoju energetyzującego, pepsi i whiski. Mniejsza o to.).



Ale cała ta świąteczno-medialna sytuacja ma drugie dno, jakim jest „pracownia reklamowa”. Jestem pracownikiem niedużej agencji reklamowej, moje stanowisko jest bliżej nieokreślone, grafik, webmaster, sprzątaczka, sekretarka, programista, specjalista SEO, szofer, pozycjoner, czy pierdolony człowiek orkiestra, nie ma znaczenia.



W agencji reklamowej, zwanej dalej zapierdalatornią, święta zaczynają się na dwa miesiące przed teoretycznym okresem świątecznym. Połowa klientów przypomina sobie o istnieniu naszej firmy, przychodzą, jęczą, że to nie skończone, tamto nieskończone, a ja tylko odpowiadam „projekt wysłałem pół roku temu, nie dostałem akceptacji, mogę skończyć jeść kanapkę?”. Mówiąc krótko i ogólnikowo. W chuj roboty, mało czasu (bo „do świąt musi być gotowe! Koniecznie!”).



Dnia dzisiejszego. Mój wspaniały szef, a zarazem właściciel ów agencji, zwanej dalej zapierdalatornią jęczał od dwóch miesięcy „we wigilię wyłączę telefon, nie ma mnie dla świata”, „żadnej pracy we wigilię”, „nie damy się tak zrobić, jak w poprzednią wigilię”, „wigilia wolne!”, „chuja! Nie będzie pracy we wigilię” do znudzenia... Ja oczywiście zapierdalam (bo inaczej się tego nie da nazwać), nad 4 rzeczami jednocześnie (a to grafikę, a to na stronkę, a to wyciąć, a to skleić), współpracownik również nie cierpiał na brak zajęcia. Oczywiście telefony co 2 minuty, ludzie powinni zamawiać bilety, aby nie stać przed drzwiami. W końcu nadchodzi wiekopomna chwila… telefon do szefa zapierdalatorni. Słucham rozmowy „Nie no człowieku! Ja mam dużo roboty! Myślisz, że to rzucę i pojadę bo Ty tak chcesz? … Nie mogliście tego wcześniej przewidzieć? … Nie, nie. Mam dużo pracy”. Koniec rozmowy. Szef klnie pod nosem. Ubiera kurtkę wkurwiony. „Jadę mierzyć te szyby”.



No jasny skurwiały chuj zbolały.



To ja słucham pierdolenia od dwóch miesięcy, że to on nic we wigilię nie będzie robił, że nie będzie pracy, aby teraz patrzyć, jak szef niczym wierny piesek, któremu brak choćby kropeleczki asertywności, leci aby wykonać zlecenie dla gościa, po którym tyrał prywatnie jak po najgorszej szmacie? Jak będzie? Oczywiście – jutro będziemy spinać dupska, aby wszystko w drukarni wydrukowali na czas, a we wigilię, po najedzeniu się, będziemy zapierdalać na tą zajebaną gównianą wieś, aby kleić te jebane szyby, BO TO WAŻNY KLIENT kurwa jest. Mi to tam chuj, wisi i powiewa. Ja mogę jechać, nikt nie będzie przez to cierpiał, czy płakał. Szefa mi nie żal, bo daje sobą pomiatać. A współpracownik ma dwie gęby do wykarmienia, więc nie ma wyboru zbytnio (jego mi żal).



Na domiar złego, wspomniałem, że zapierdalam nad 4 rzeczami na raz. To nie żart. Oczywiście brakuje nam rąk do pracy, ale po chuj zatrudnić jakiegoś zdolnego grafika, na którego można by było zrzucić większość projektów, skoro we trójkę radzimy sobie całkiem dobrze?



Fizyczne zmęczenie, psychika siada, a człowiek tkwi w zapierdalatorni i zapierdala.



Pozdrowienia… z Zapierdalatorni.